Ünseli Tanıtım Sitesi

Aylardan Temmuz günlerden Salı, her gün olduğu gibi yine saat sekizde uyanıyorum. Kahvaltı yapıp iş yerime gidiyorum. Yaz olduğu için okullar tatilde, birkaç saat okulda kalıp ayrılıyorum. Arabamı güneşin önünde park etiğimden resmen yanıyor. Biner binmez terliyorum. Petrol hediyesi peçetenin yardımıyla terimi silip İlçe Milli Eğitim Müdürlüğüne gidiyorum. Herhangi bir evrak ve haberimin olması gereken bir iş olmadığından, oraya yakın bir çay bahçesinde çay içip kısa bir süre dinleniyorum. Bankamatiğe uğramam gerekiyor. Banka eski yerinde değil, taşındığı yere gidip arabayı park ediyorum. Bankamatikler çalışmıyor. Daha doğrusu bir tanesinde para yok, diğeri çalışmıyor. Kısa süre bekliyorum. Bu sırada gelen bir vatandaş kartı kullanmak için benden yardım istiyor. Ben onun kartını da alıp biran önce bankamatiklerin düzelmesini bekliyorum. Vatandaşa yardımcı olmak için onun durduğu taraftaki bankamatikte beklerken diğer bankamatikte işlem yapılmaya başlanıyor. İşlem yapmak üzere hareket ediyorum.’’Beyefendi sıranızı bekler misiniz’’ ? Hiddetle dönüyorum. Orta yaşlı kibar bir adam beni nazikçe uyarıyor. Sırada olduğumu söylüyorum.’’Ama diğer bankamatiği bekliyordunuz’’ şeklinde tepki gösteriyor.

‘’ama beyefendi! Ben sıradaydım.’’diyorum. Kart sahibi vatandaş teyit ediyor. Tepkimi akan teriminde etkisiyle orayı kızgınlıkla işlem yapmadan terk etmekle gösteriyorum.
Eve lazım olan bir, iki şey alıp sıcak havadan da kaçmak için arabama binip evin yolunu tutuyorum. Evin önüne gelip aracımı park edip, güneşten muhafaza etmek için ön tarafına karton yerleştirmeye çalışırken; biri arkadan kolumu tutuyor.

Dönüp bakıyorum. Bizim evin arada rehabilitasyon merkezi var. Orada eğitim gören bir zihinsel engelli yirmili yaşlarda bir öğrenci. Tabi ben oranın öğrencisi olduğunu sonradan öğreniyorum. Koluma yapışıyor.

Anlaşılmayan bir şekilde rehabilitasyon merkezine dönüp orayı göstererek bir şeyler anlatmaya çalışıyor. Korktuğu yüzünden belli ediyor. O tarafa bakıyorum bir iki tane çocuk oyun oynuyor. Çocuklar bunu korkuttular onun için onları gösteriyor diye düşünüyorum.
Beni kolumdan tutup oradan onu uzaklaştırmam için zorluyor. Bakışları yalvarırcasına yüzüme bakarken, kolumun altına başını koyup kendini korumamı istiyor. Sığınacak liman arıyor adeta. Ben ona sıcak davranıp onu gitmek istediği yöne götürmeye çalışıyorken, o hala bana bir şeyler anlatmaya çalışıyor.

Bir anda yanımıza rehabilitasyon merkezinden geldiğini tahmin ettiğim bir otomobil yaklaşıyor bize, bunu gören zihinsel engelli kişi arabayı eliyle gösterip bana iyice sokuluyor. Onu onlara vermemek için bir yandan ağlayıp bir yandan yalvarıyor bana. Sonra beni bırakıp kaçmaya çalışıyor. Ben durumu anlamaya çalışırken araçtan yirmili yaşlarda kirli sakallı bir genç inip ona doğru koşup yakalıyor. Aracın şoförüne ne olduğunu soruyorum. Bana anlamsız gözlerle bakıp ‘’ Özürlüdür’’ diyor. Zor anlaşılan bir ses tonuyla. bunu da ellerini kullanarak halk arasında deli demek için kullanılan bir el işareti ile pekiştiriyor.

Ben onu bırakıp, gitmemek için genç adama direnip ağlayan zihinsel engelli kişiye dönüyorum Genç adama; Niye gelmiyor? Diye soruyorum. O bana cevap verme yerine gitmemek için bacağımı sım sıkı tutan zihinsel engelliye şiddetli bir tokat atıyor. Ben neden vuruyorsun? Diye soruyorum. Oralı olmuyor. Bir tane daha şiddetli tokat indiriyor yüzüne. Vurma! Sert bir sesle uyarıyorum. Ama nafile! Bir tane daha, bir tane daha…

Kızıyorum ona vurmamak için kendimi zor tutuyorum.Bu esnada bir başka görevli geliyor.Onu gören zihinsel engelli sakinleşiyor.Kurum yetkilisi arabasıyla yaklaşıyor.Merhaba deyip hatırımı soruyor.Açıklamayı ben sormadan o yapıyor.Bu dayak olmasa kriz geçirecek diyor.

Zamanın birinde ‘’Ben sana gül bahçesi vaat etmedim ki’’ adlı bir kitap okumuştum. Orada zihinsel engelli bir bireye uygulanan programa bakıyorum da? Biz toplum
olarak ‘’ÖZÜRLÜYÜZ’’ diye düşünüyorum.